19 Mayıs sadece bir tarih değildir. Bir halkın dağılmış hafızasını yeniden topladığı gündür. Yorgun, işgal edilmiş, umutsuz bırakılmış bir coğrafyada yeniden “biz” diyebilme iradesidir.
Bandırma Vapuru Yolculuğu ile başlayan şey yalnızca askerî bir hareket değildi. O yürüyüş, Anadolu insanının yeniden ayağa kalkma kararıydı. Çünkü bazen milletler silahla değil, önce bilinçle yenilir. 19 Mayıs ise o bilinç yenilgisinin reddidir.
Mustafa Kemal Atatürk Samsun’a çıktığında elinde büyük ordular yoktu. Ama tarihin kırıldığı anlarda bazen bir fikir, bir ordudan daha güçlüdür. O fikir şuydu:
“Bir millet kendi kaderini yeniden kurabilir.”
Bu yüzden 19 Mayıs bir başlangıçtır.
Ama rahat bir başlangıç değil. Acılı, sert, bedel isteyen bir yürüyüş…
O yürüyüşte sadece cepheler aşılmadı; korku aşıldı, teslimiyet aşıldı, “artık bitti” duygusu aşıldı.
Bugün 19 Mayıs’a bakarken mesele sadece nostalji değildir. Asıl soru şudur: Bir toplum hâlâ yürüyebiliyor mu?
Yoksa kalabalıklar içinde yönünü mü kaybetti?
Çünkü büyük yürüyüşler önce insanın kendi içinde başlar.
Kendi korkusunu yenemeyen toplum, geleceğini de kuramaz.
19 Mayıs’ın gençliğe armağan edilmesi tesadüf değildir. Gençlik burada yaş değil; cesaret, yenilenme ve hareket kabiliyetidir. Çürümüş düzeni normal kabul etmeyen iradedir.
Bugün hâlâ bu topraklarda bir gelecek kurulacaksa, bu ancak yeniden yürümeyi göze alanlarla olacaktır.
Çünkü tarih bize şunu gösterdi:
Milletleri ayakta tutan şey konfor değil, yön duygusudur.
Ve bazen bir milletin kaderi, karanlığa rağmen atılan ilk adımda değişir.
