Ekonomik krizin giderek derinleştiği, maliyetlerin arttığı bir dönemde işletmeler işçi çıkarmaya devam ediyor.
Ekonomik krizin giderek derinleştiği, maliyetlerin arttığı bir dönemde işletmeler işçi çıkarmaya devam ediyor.
İşten çıkarılan insanları görüyoruz, duyuyoruz hatta onlarla sohbet ediyoruz.
Tabii her şey bir şekilde dönüp dolaşıp ekonomiye geliyor.
Kiminle hangi sohbeti yaparsan yap mutlaka ekonomi, pahalılık, hayat şartları, işsizlik, enflasyon v.s gibi konular ele alınıyor.
Toplumun alt kademesinden üst kademesine, işçisinden çiftçisine, sanayicisinden memuruna kadar herkes şikayetçi, dertli
İşsizlik demişken oradan devam edelim.
Yaşadığımız, şahit olduğum bir konuyu dile getirmek istiyorum.
Bir yerde otururken, yanına gittiğim kişinin bir tanıdığı işletmeden içeri girdi.
Bu kişi sabahleyin de işletmecinin yanına uğramış.
Sorun nedir diye sorunca, başlattı anlatmaya.
Tek derdinin iş olduğunu söyledi.
43 yaşında olduğunu söyleyen bu kişinin asıl mesleği bilgisayar tamir ustasıymış, sonrasında dükkanı kapatmak zorunda kalmış, başka işletmede uzunca bir süre kalite kontrollüğü görevinde bulunmuş.
Hangi sektör diye sormadım, kendisine.
Sonrasında ise işten çıkarılmış. İşten çıktığı günden beri iş arıyormuş.
İş için İŞKUR’a başvurmuş, kendisine de yardımcı olmuşlar, iş görüşmesi için birkaç işyerine göndermişler.
Ancak hangi iş görüşmesine giderse gitsin karşısına yaş sınırı çıktığını söyledi.
Bazı işletmeler, 35 yaşından büyükleri almıyormuş.
Bazı işletmelerinde farklı kriterleri söz konusu.
Tabii her işletmenin kendine göre haklı ve makul sebepleri vardır ama iş bulmak için çırpınan bu kişi nasıl iş bulacak?
43 çok büyük bir yaş değil, hatta insanın en verimli olabileceği bir yaş.
Çünkü bu yaştaki bir kişi de deneyim, tecrübe, bilgi, birikim var, hatta donanımlıdır.
Dolayısıyla işçi alımlarında yaş kriterinin esnetilmesi gerekiyor.
Bunun gibi birçok örnek var gerçek hayatta.
Bakalım daha nasıl olaylara şahit olacağız.