Bugün şöyle bir hava almak için kentin en işlek merkezlerinden biri olan Karagöz-Suburcu ve Gaziler Caddesi’ne indim. Eski günlerden eser kalmadığına şahit oldum.

Eskiden buralarda insandan geçilmezdi, hatta omuza değerdi, lakin bugün ki gördüğüm tablo beni endişelendirdi. Çünkü caddeler neredeyse bom boştu.

Adeta in-cin top oynuyor desek yeridir.

Birkaç esnaf bir araya gelmiş sohbet ediyorlardı.

Geçerken ‘İş yok mu’ diye sordum.

Sordum ama ‘Bir dokundum bin ah işittim’ desem abartmış olmam.

İş olmadığından arkadaşlarla bir arada oturduklarını dile getirdiler.

İşlerin neden olmadığını sorduğumda; ‘İnsanların cebinde para yok ki alışveriş yapsınlar’ cevabını verdiler.

Karagöz-Suburcu’dan Gaziler Caddesi’ne geçtim.

Burada da aynı manzarayla karşılaştım.

Sokaklarda çok insan yoktu. Bundan birkaç öncesine gidelim, insan yoğunluğundan yürümezdi.

Buradaki esnaf da işlerin düşüklüğünden dert yandı.

Hatta bazı müşterilerinin mağaza mağaza dolaşıp en uygun ürünü bulmaya çalıştığını ifade ettiler esnaflar.

Esnaf satamamaktan, vatandaş ise alamamaktan dert yanıyor.

Gezmeye devam ederken kenarda oturan birkaç kişiye denk geldim.

Onlarda çarşıya alışveriş yapmaya gelmişler.

Alışveriş derken öyle abartılı şeyler değil.

Çocuklarına birkaç kışlık kıyafet falan.

O anda anneye siz bir şeyler almıyor musunuz diye sordum. Bana; ‘İhtiyacımız var ama idare etmeye çalışıyoruz, sadece çocukların ihtiyaçlarını alacağız, o da paramız nereye kadar yeterse’ dedi.

Gerçekten içler açısı bir durum.

Bu tablo ekonominin getirdiği son nokta.

Hayat devam ettiği sürece bakalım, daha nelerle karşılaşacağız?