Adalet Bakanı Akın Gürlek, devlete sızmış bir şebekenin fon soygunu gerçekleştirdiğini söyledi. Bu açıklama üzerine insanın aklına ister istemez şu soru geliyor: Devlete sızan kim?

Devletin içine yerleşerek kamu kaynaklarını yağmalayan suç örgütleri elbette ortaya çıkarılmalı, sorumluları hukuk önünde hesap vermelidir. Ancak meseleye yalnızca bir suç şebekesinin faaliyetleri olarak bakmak, asıl soruyu görmezden gelmektir.

Türkiye Cumhuriyeti, laik, demokratik ve sosyal bir hukuk devleti olarak kuruldu. Devletin kurumları, kişilerin veya siyasi hareketlerin değil, milletin ortak iradesinin ve hukuk düzeninin güvencesidir.

Peki, bu devletin kurucu ilkelerini aşındıran, kurumlarını kendi siyasi ve ideolojik anlayışına göre biçimlendiren, dini siyasetin en güçlü silahlarından biri hâline getiren; siyasi meşruiyetini Cumhuriyet'in kurucu iradesini, kadrolarını ve ilkelerini hedef almaktan üreten anlayışı nasıl değerlendireceğiz?

Siyasi İslamcı hareket, toplumun inanç dünyasını siyasetin aracı hâline getirerek iktidara yürüdü. Mütedeyyin Türk insanının dinine, ahlakına, vatanına ve milletine bağlılığını siyasi desteğe dönüştürdü. İnsanlar inançlarının temsil edildiğini düşünerek bu harekete güvendi. Fakat iktidarın sağladığı imkânlar zamanla bir avuç siyasi ve ekonomik çıkar çevresinin elinde yoğunlaştı. Milletin maddi birikimleri kadar manevi güveni de tüketildi.

Bugün yaşanan çelişki tam da burada yatıyor. Bir taraftan devlete sızan şebekelerden söz ediliyor, diğer taraftan devletin tarafsızlığını, hukuk düzenini ve ortak değerlerini koruması gereken kurumların tek adam rejiminin siyasi iradesine bağımlı hâle getirilmesi, siyasi aidiyetler doğrultusunda işletilmesi ve şekillendirilmesi sorgulanmıyor.

Oysa devleti zayıflatan yalnızca kamu kaynaklarını zimmetine geçirenler değildir. Devleti şahsi mülkü, kamu kurumlarını siyasi kadro alanı, dini de iktidarın dokunulmazlık kalkanı hâline getiren anlayış da devletin temelini aşındırır.

Burada din ile siyaseti, inançlı insanlarla siyasi çıkar ve şahsi menfaat peşinde koşanları birbirinden ayırmak gerekir. Mütedeyyin insanın inancı sorgulanacak ya da suçlanacak bir şey değildir. Asıl sorgulanması gereken, bu insanların samimi inançlarını siyasi iktidarın aracı hâline getirerek sorgusuz biat kültürü oluşturanlardır.

İnancı temsil ettiklerini söyleyerek toplumsal güven kazanan, ardından bu güveni siyasi nüfuza ve ekonomik çıkara dönüştürenlerin yaptıkları, dinin ahlaki ilkeleri üzerinden de sorgulanmalıdır. Çünkü inanç, birilerinin iktidarına basamak, şahsi menfaatine kalkan olamaz.

Devlete sızan bir şebekenin peşine düşmek elbette önemlidir. Fakat devletin hangi anlayış tarafından, hangi amaçla ve ne ölçüde dönüştürüldüğünü sorgulamadan gerçek bir hesaplaşma yapılamaz.

Türkiye Cumhuriyeti'nin sorunu yalnızca devlete sızanlar değildir; devleti kendi ideolojik mülkü gibi görenlerdir.

Devletin sahibi iktidar değil, millettir. Hukukun ölçüsü siyasi sadakat değil, adalettir. Dinin değeri ise iktidara sağladığı güçle değil, insana kazandırdığı ahlakla ölçülür.

Asıl sorgulamamız gereken de budur: Devleti kimlerden koruyacağız? Milletin inancının ve devletin imkânlarının istismar edilmesine, maddi ve manevi değerlerimizin aşındırılmasına daha ne kadar seyirci kalacağız